Block7, Sitio Kabatuhan, Valenzuela [Saturday Apr 8th, 06 at 8:56pm] February 18, 2006 Click image to view pictures. Ang Nasirang Imahe Ang Block 7 Kapag sinabi kong sa squatters’ area tayo pupunta, anong maiisip mong itsura nung lugar? Alas-diyes ang hintayan noon sa Royal Mall (Malinta Exit) naming mga Amadista. Syempre, natural na habang naghihintay ay bumubuo ka sa isip mo ng mga imahe na tutugma sa mga nabalitaan mo tungkol sa lugar na iyon. At dahil marami-rami na rin naman ang mga lugar na napuntahan namin ng dahil sa CWTS, isinunod ko sa hulma ng mga iyon ang imahe na binuo ko. Sabi sa amin ni Kuya Bam at ni Kuya Dindo, hindi daw kanila ang kinatitirikan ng mga bahay nila. In short, mga squatter sila. Ano pa nga ba ang iisipin namin kapag sinabing sa squatter’s area tayo pupunta? Tulad noong pinuntahan namin sa Tondo at sa Tungkong Mangga – mabaho, madumi, magulo, siksikan. Mga dikit-dikit na bahay, pawid ang mga bubong, may nakapatong na mga bato at lumang gulong para hindi liparin. Siguro nakatayo ang mga iyon malapit sa pusali, kaya mabaho at malangaw sa lugar Syempre dahil squatters’ area, maraming mga batang nagkalat dun sa mga kalsada nila imbes na nasa eskwelahan at nag-aaral; madudungis at nagtatampisaw sa kanal. Marami ring tambay, mga lalaking lasing, nasa labas ng mga maliliit na tindahan, at mawawala ba ang mga babaeng buntis na nakadaster na naghahabol sa mga anak na maliit habang karga ang sanggol na pinapasuso. Bukod pa dito, parang naiisip ko na din kung paano ba kami pakikitunguhan ng mga tao doon. Sa ibang lugar kasi na napuntahan namin, pinagtitinginan kami – para kaming mga bakasyunista o excursionist na nasa isang field trip. Habang daan, di kami tumutigil sa mga haka-haka namin kung ano nga kaya ang itsura ng lugar. At sa tagal at layo ng nilakad namin – mula sa kantong pinagbabaan sa amin nung tricycle na nasakyan namin hanggang sa damuhan na may tambak na basura hanggang duon nga sa lugar na malapit na pala sa NLEX! – marami-rami na ring imahe ang mga nabuo sa isip namin. Pero laking gulat namin nang hindi ganitong eksena ang nabungaran namin. Nang dumating kami doon, mga maayos na mga bahay na bato ang bumati sa amin. Mabaho iyung papunta sa lugar, e pano ba naman may factory na naglalabas ng toxic waste dun sa tapat (hello? DENR?!) pero sa kabuuan, hindi naman naiiba ang simoy ng hangin doon sa ibang lugar sa Valenzuela. May mga batang madungis syempre, pero, may kakaiba ba doon? Eh mga bata nga sila. Wala ang mga lasing, dadalawa ang nakita kong buntis, at iilang mga nanay ang naghahabol sa anak. May Homeowners’ Association pa nga sila, at may mga proyekto ang Anakpawis bilang tulong (kagaya ng pagpapsimento ng eskinita nila doon). Isang pagtutuwid nga pala. Hindi nga sa kanila ang lupang kinatatayuan ng bahay nila, pero malapit na rin iyong maging kanila. Nagbabayad sila ng mga butaw na nagsisilbing hulog nila sa unti-unting pagbabayad ng lupa para maging kanila na. Kaya pwede na ding sabihing , di naman talaga sila squatters sa lugar na yon. Katibayang hindi dapat naniniwala sa unang tingin, este, sa unang dinig. Kape at Tula (Pagdugtungin Mo Nga?) Mga Nasirang Plano ng mga Amadista Kapehan at Tulaan. Iyon agad yung pumasok sa isip namim ng sinabi yung balak na magkaroon ng poetry night dun sa mapipiling community sa AVH para sa klase namin sa CWTS. Bago pa kami nakapunta sa mismong komunidad, nagplano na kami, pero napulido lang namin yun mga balak namin nung nakabalik na kami galing sa Block 7. Pano nga ba nabuo ang “Kapehan at Tulaan” sa amin? Gusto kasi namin na ‘yung magiging gawain doon sa komunidad ay may kinalaman sa organisasyon na kinabibilangan namin bilang mag-aaral ng CWTS, ang Amado V. Hernandez Resource Center. Saan pa nga ba kilala si Ka Amado kung hindi sa mga tula na ginawa n’ya? Ilang beses ba kaming nag-meeting para lang mabuo ang konsepto na to ng Kapehan at Tulaan? Di ko na mabilang. Pano, gusto talaga naming maging maganda yung presentation namin para mapatunayan namin kay Kuya Bam at kay Mam Roselle na kaya naming bumuo ng makabuluhang proyekto. Siyempre, para din naman may maiwan kaming marka sa komunidad na pupuntahan namin. Nagplano na kami. Mag-oovernight kami para sa workshop at yung susunod naman ay para sa mismong cultural night. Plinano kung anong oras kami magkikita, kung saan, kung paano ang magiging arrangement sa overnight – lahat, pulido talaga. Pati kung magkano ang magiging contribution ng bawat isa sa pagkain (mga OC kasi kame) pinag-usapan namin. Nilinaw din namin ang mga objectives namin para makita kung ano ba talaga ng mga gusto naming maabot sa proyektong to. Pati mga tula pinili na namin. Nung una, ang balak lang naming gamiting mga tula ay iyong kay Ka Amado. Sampu lang ang pinapili sa amin ni Kuya Bam-bam (yung mga taga-community kasi ang magtatanghal ng mga iyon), pero hindi lahat kay Ka Amado. Nagsama na rin kami ng mga tula na isinulat ng iba, kagaya ng isang tulang ni Jose Ma. Sison na “Paano Maging Bayani”. Kaya naman nagkaroon ng kape sa kwento kasi ‘yun yung balak naming ipainom sa mga manunood sana nung presentation (syempre hindi Néstlé). Mula dun sa tula, may naka-isip naman (si Kuya Bam-bam din yata) na magandang gumawa ng T-shirt hindi lang para sa amin kung hindi para na rin sa community. Syempre kung may pagtatanghal na gaganapin, dapat may dokumentasyon nung proseso, at doon naman nag-ugat iyung ideya na mag-exhibit ang grupo namin ng mga larawan na nakunan sa mga dapat sana ay magiging gawain namin sa komunidad. Excited na nga kaming lahat para sa overnight. Nag-meeting pa kame ng Wednesday (Satrurday ang overnight) at talagang binusisi namin ang lahat ng detalye, dapat walang palpak, lahat dapat nasa ayos. Nagbigay pa nga ang AVHRC ng letter para maayos kaming makapagpaalam sa mga magulang namin. Yung iba naman na di pwedeng mag-overnight sa community, gumawa na ng paraan para makahanap ng matutulugan. Yung iba nga sa min, kinansel pa ang mga plano nilang sumama sa field trip na aakyat sa Bundok Banahaw para lang makasama sa workshop-overnight na to. Handang handa na kami para mag-workshop. Para lang magising ng Sabado ng umaga sa text ni Kuya Bambam. Di na matutuloy ang overnight. Nagkaproblema sila sa presidente nila. Ayaw ipagamit ang mga facilities. Na1017 sila. Magmimiting muna sila bago tayo makapunta. Magagandang balak, pero hindi natuloy, at iyon ay dahil sa isang Raagas. Ang Taong Dapat Lang na Pangigilan Si Uldarico Raagas Kapag naaalala ko si Raagas, nanggigigil ako. Pihado manggigigil ka rin kapag nabasa mo na ang lahat ng tungkol sa kanya dito. E ‘di iyon na nga, handa na ang lahat, nakapunta na kami sa Block 7, nakapili na kami ng tula, nakapag-plano na rin hinggil sa gaganapin na overnight doon sa Valenzuela, pero hanggang doon nalang lahat iyon para sa batch namin, salamat kay Naagnas, este, Raagas. Sino nga ba si Raagas? Ang buo n’yang pangalan (na kasing baho ng ugali n’ya): Uldarico Raagas. Anong kinalaman n’ya sa Block 7: Siya ang Homeowners’ Association President Bakit s’ya dapat panggigilan: Isang taon lang dapat ang termino n’ya, pero sa mga dahilang s’ya lang talaga ang nakakaalam, gusto n’yang ipa-extend nang hanggang tatlong taon ang termino n’ya bilang presidente. Anong masama doon: Hinaharang n’ya ang lahat ng taong kumokontra sa mga kwetyonableng gawain n’ya bilang pangulo kagaya ng mga opisyal ng Anakpawis na aktibo syempre sa komunidad. Tapos: Pagkatapos naming magpunta sa Block 7, hindi na kami nakabalik. Una, nag-ala PP1017 dun sa lugar, hinarang yung mga facilities na dapat na magagamit sana namin para sa mga balak na workshop atbp., tapos biglang i-denemanda n’ya ang lahat ng mga opisyal ng Anakpawis na taga-Block 7 at syempre dahil magulo pa doon, hindi na namin naituloy ang balak sana naming Kapehan at Tulaan para doon sa komunidad. Siguradong hindi lang naman talaga siya ang dapat panggigilan. May mga tao tiyak s’yang hawak (at hawak s’ya) na tumutulong sa kanya para magawa ang mga bagay na yun. Ang nakakainis lang talaga, maraming tao ang nagdudusa dahil sa mga kalokohan n’ya. Hindi malaman ng karamihan kung saan napupunta ang mga butaw na binabayaran nila (ang iba nga tumigil na dahil nawalan sila ng gana), may mga pasilidad sila sa komunidad na hindi nila mapakinabangan ng maayos kung hindi sila magbabayad ng pang “maintenance” at hanggang ngayon, hindi nila alam kung anong mangyayari sa kanila pagdating sa usapan sa lupa. Kaya naman, kapag naaalala ko si Raagas at ang mga kagaya niya, nanggigigil ako. Basura sa Block 7 Ang Tunay na Problema ng Kanilang Komunidad Sa totoo lang, iisa lang naman ang problema sa Block 7 – si Raagas nga. Si Raagas ang patunay na may mga tao talagang gagawin ang lahat napanatili lang ang kapangyarihan niya – para siyang mini Gloria kumbaga. Ang dapat na isang taon lang niyang termino, pilit niyang pinapa-extend sa mga dahilang siya lang naman ang nakakaalam. Parang Cha-Cha ni Gloria. Na ang tunay na dahilan ay para lang manatili siya sa posisyon niya bilang presidente ng asosasyon nila. Tinanggal niya sa masterlist ang mga taong kumakalaban sa kanya. Parang PP1017 ni Gloria. Kung sila Ka Bel at randy David, pinaaresto, sila naman tinanggal sa listahan. Lahat ng ito para lang mapanatili niya ang kanyang kontrol sa asosasyon at sa Block 7. Walang Pakialamanan Apathy Killed the Cat Tunay ngang napakaraming taong ganid sa kapangyarihan na nasa ating paligid – at, oo! Nakakainis sila! Pero ano ang mas nakakainis kaysa sa mga tong ito? Yung mga taong walang pakialam – yung mga apathetic. Ito ang higit na mas bumabagabag sa akin – ang katotohanang may mga taong tila walang pakialam sa mga pangyayari sa kanilang paligid. Tulad na lamnag ng isang pamilya na nakausap namin sa Block 7 na parang mas interesado pang pag-usapan ang mga alaga nilang baboy kaysa sa mga problema sa kanilang komunidad. Nakakalungkot isipin na mas ninanais pa ng ilan na lumayo sa tunay na issue para maprotektahan ang kanilang pansariling kapakanan. Sa Block 7, may mga taong tulad ni Kuya Dindo na ipinaglalaban ang tamang pamamalakad na ipinagkakait sa kanila ni Raagas. Pero nakakalungkot na ang mga taong ipinaglalaban nila, ang mga karapatang para naman sa kanilang lahat – tila balewala lamang sa iba. Isipin na lang natin, kung karamihan ng mga tao sa kanilang komunidad, paano na sila? Magiging sunud-sunuran habang-buhay sa kasakiman ng isang pangulong sariling kapakanan lang ang iniintindi? Isipin mo pa, paano kung ganyan din ang karamihan ng mga tao sa Pilipinas? Paano na tayo? Ano na ang mangyayari sa atin? Dapat ay matutunan nating buksan ang ating mga mata. Wag tayong magbulag-bulagan sa mga pangyayari sa paligid natin. Tandaan natin, kaya dumadami at lumalakas ang loob ng mga taong ito ay dahil hinahayaan natin sila. Wala tayong ginagawa. Isipin mo nga, kung may nakita ka bang taong pinapatay eh mananahimik ka na lang? Ano kaya ang mas masama? Yung gumawa ng krimen o yung nakita mo pero wala kang ginawa? Tandaan mo, hindi nga ikaw ang pumatay pero hinayaan mo lang siyang mamatay. Parang sa Block 7, hindi nga ikaw si Raagas at hindi mo siya kakampi. Pero hayan ka, nakikita mong unti-unti niyang pinapatay ang komunidad niyo pero wala kang ginawa. Parang katulong ka na rin niyang pumatay sa Block 7 di ba? Kaya ako, it wasn’t curiousity which killed the cat. It was apathy. Apathy killed the cat. - Abigail Joy Coronel & Betylla Santiago Photos by Jenaldine Jurado & Abigail Joy Coronel post comment

NAFLU [Thursday Apr 6th, 06 at 11:17pm] February 11, 2006 Click image to view pictures. Binisita ng aming grupo ang opisina at miyembro na NAFLU sa may Boni. Ito ay para ma-orient kami sa aming pupuntahang community. Magiliw kaming tinanggap ng nina Ka Tony, Ka Zeny, Ka Lito at iba pang miyembro ng NAFLU na naroroon. Ang kanilang kalihim na si Ka Tony ang nagbigay ng impormasyon sa aming grupo. Ayon sa kanya ay nationwide ang scope ng NAFLU. Ipinaglalaban nito ang tamang sahod, trabaho, at karapatan ng mga manggagawa. Ito ay binubuo ng mga lokal na unyon sa iba't ibang panig ng bansa. Subalit ang isang unyon ay hindi kaagad-agad magiging kasapi ng organisasyon kung wala pang CBA o Collective Bargaining Agreement na pinipirmahan. Isa itong kontrata sa pagitan ng NAFLU at ng unyon na nais maging kasapi. Tuwing ika-limang taon ay nagkakaroon ng halalan ng bagong pamunuan ng NAFLU. Nagkaroon na ng halalan noong mga taong 1995, 2001 at inaasahang sa susunod na taon-2007 ay maiidaos ulit ang isang halalan. Ang Congress ang highest organizing body sa NAFLU. Sa ilalim nito ay ang Central Committee at sa ilalim naman ay ang National Executive Committee na binubuo ng walong miembro: ang National President, ang Vice President for Organization, ang Vice President for Education, Vice President for Women, Secretary General, Deputy Secretary General, Treasure at Auditor na may kanya-kanyang tungkulin sa organisasyon. Kabilang sa mga unyon na hawak ng NAFLU ay ang mga sumusunod: Bataan Power Plant, Agro Foods, Lepanto Mines na matatagpuan sa North West Luzon; sa Region VI naman ay ang unyon sa Bacolod Doctor's Hospital at Bacolod Department Store. Sa Region VIII sa Eastern Visayas ay may hawak silang pitong local unions. Sa Region VII naman ay may unyon sila sa Cebu at dalawa pang local union sa SMR at Davao. Ayon sa kanila may dalawang unyon na ang organizer ay ang Management. Ang una ay ang RPM o Revolutionary Program Movement na nagtutulak sa mga Trade Union courses para sa mga anak at kaanak ng mga manggagawang kasapi sa unyon. Kabilang sa mga training courses na ito ay ang KTPMU o Kurso sa Tunay na UNyonismo, at UAmin. Isa pa sa pinagtutuunan ng pansin ng sektor na ito ay ang pag-aaral hinngil sa pulitika kagaya ng Wage Price and Profit at ang huli, ang advance courses. Ang ikalawang sektor ay ang nagbibigay pansin sa mga kampanya para sa Local struggle na tumatalakay sa lahat ng isyu kagaya ng sa sweldo, benefits, karapatan at iba pa. Tumutulong din ang sektor na ito sa iba pang sektor sa iba pang usapin kagaya ng usapin sa Additional wage, E-VAT, pati ang mga multi-national sector na tumutukoy sa CHA-CHA. Nabanggit din ang Anakpawis na isa palang bahagi ng NAFLU-KMU. Ito ang nagdadala sa organisasyon para maisulong ang interes ng manggagawa at mga maralita. Kung pag-uusapan naman ang bahaging pananalapi ng unyon, ayon sa kanila, mayroong limampung pisong sinisingil sa bawat regular na miyembro kada taon. Ang 40% ng kabuuang nasisingil ay napupunta sa mga lokal na unyon, ang isa panmg 40% ay napupunta sa pederasyon at ang natitirang 20% ay siya namang inilalaan para sa KMU. Matapos ang oryentasyon ay higit na kinilala ng dalawang grupo ang isa't isa sa pamamagitan ng paglalatag ng mga ekspektasyon at karanasan. At dahil ang unang grupo ay binubuo ng mga mag-aaral at ang ikalawa naman ay mga miyembro ng unyon,napag-usapan na magtulungan ang dalawang grupo sa pagpunta sa komunidad. May tatlo nang komunidad ang pederasyon subalit pinili naming ang pinaka-accessible sa bawat isa - ang komunidad sa Valenzuela. Pagkatapos niyon ay binuo namin ang mga susunding iskedyul sa komunidad. Feb 18 at 25 ang pagbisita at interview sa mga bahay-bahay. Feb. 22 magkakaroon ng workshop para sa aming maliit na pinaplanong 'production'. March 4 at 5 overnight para sa rehearsal at March 18 ang tinatarget na araw ng presentasyon. - Shayne Carla Atie Photos by Jenaldine Jurado 1 comment|post comment

Nestle Phils. (Laguna) Picket Line [Tuesday Apr 4th, 06 at 8:54pm] January 14, 2006 Boycott Nestle! Nescafe, Milo, Bear Brand, Maggi, breakfast cereals atbp! Nestle products sa umaga, Nestle products sa tanghali at sa gabi! Hay..parang kay hirap mamili ng ating mga groceries na hindi natin sasamahan ng kahit na isang Nestle product... talagang naging bahagi na sila ng ating buhay. Pero teka lang, ano itong aming nalaman? Sino ba ang mga gumagawa ng mga produktong pinakamamahal natin at patuloy na binibili? Noong Enero 14, ang klase namin sa CWTS2 sa ilalim ni Ma'am Roselle Pineda ay tumungo sa Laguna. Sa lugar kung saan mismo ginagawa ang mga produktong Nestle. Sa tapat lamang ng pagawaan ay bumungad sa amin ang mga mensahe ng hinaing at pananamantala. Nalaman ko na sa araw palang iyon, isang taon na rin ang nakakalipas at patuloy pa rin ang paghingi ng katarungan ng mga dating mangagawa ng Nestle. Ang kanilang pinuno na si Ka Fort ay hanggang sa ngayon ay hindi pa rin nabibigyan ng hustisya. Nabigyan kami ng pagkakataong makausap mismo ang asawa ng yumaong si Ka Fort at naisalaysay niya sa amin ang masakit na sinapit ng kanyang asawa. Siya ay naging leader noon ng mga manggagawang nagkaisang i-boycott ang mga produktong Nestle. Bakit? Dahil ang simpleng benepisyo na dapat lang na kanilang makamit ay ipinagkakait sa kanila. Biglaan daw ang mga pangyayari, si Ka Fort ay walang awang binaril ng dalawang di kilalang lalaki na nakasakay noon sa motorsiklo at matapos gawin ang pamamaslang ay nakitang pumasok sa planta ng Nestle. Kelan ba naging masama ang ipaglaban mo ang iyong karapatan? Ito at madami pang mga tanong ang naglaro sa aking isip. Napaka-unfair nga naman, kami na walang pakialam sa mga nangyayari at patuloy na nagpapaloko din sa mga kapitalistang gaya ng Nestle, hindi namin magawang tumulong sa mga manggagawa, ang mga taong siyang pinagmumulan talaga ng mga pagkain at gamit na kailangan natin. Mainit ang naging pagtanggap nila sa amin, at sa kanilang mga kilos at mga tingin, naramdaman kong parang napakarami nilang nais talagang ibahagi sa amin. Nang tinanong pa kami kung saan kami nag-aaral, medyo nahiya ako matapos nila na maikwento ang lahat ng mga dinanas nilang pagmamalabis at paghihirap. Isa sa mga hindi ko malilimutan ay noong napunta na ang aming usapan sa kung paano ba talaga ginagawa ang mga produktong Nestle. Hmmm... Interesting ito talaga... Masarap Inumin Lasang Ovaltine aka MILO Hay naku! Nawindang ako ng malamang ang mga ingredients pala ng favorite chocolate drink ko ay tira-tira lang ng mga rejected ingredients ng gatas ng bata! Isang effective proof daw nito ay ang mga naiiwang residue sa ilalim ng baso (na favorite kong papakin!) na dapat daw ay wala naman! Dahil sa nais na pagtitipid ng Nestle para walang masasayang (kahit yung mga rejected ingredients na dapat na itapon) ay ginagamit pa din nila! Mautak diba? Selecta Ice Cream Favorite mo ba ang Rocky Road? Nakew summer pa naman ngayon, ang sarap magpalamig anoh?! Pero wag ka! Ang mga masarap na chocolate at milk na inilalagay sa mga ice cream ay mga latak o tira lang din from Nestle milk products! Ang bad diba? Bear Brand:Alpine :: Nido:Carnation Hmm... Kung ikaw ang papipiliin I'm sure mas preferred mo yung mga naunang milk brands kesa sa counterpart nila. Pero alam nyo ba na magkapareho lang ang laman ng mga yan! Binago lang ang package at pangalan! Grabeng panloloko na ito. Ginagago na tayo ng Nestle. Mas napapamahal ka pa, dahil iniisip natin na mas maganda ang kilala na ang brand, pero same content at same nutrients lang din ang makukuha mo. There's blood in your coffee! Matapos namin makapanayam ang asawa ni Ka Fort ay namulat kami na talagang may hindi tamang nangyayari sa loob ng pamumuno ng Nestle. Nakakalungkot isipin na guilty ako, dahil sa bawat inom ko ng mainit na kape sa umaga ay lalo ko lamang tinutulungan ang mga taong dapat na nagbibigay ng tulong at di naman talaga tulong dahil karapatan ng mga mangagawa ang kanilang ipinagkakait. Matapos ang aming pag-uusap, mga bandang 4 ng hapon ay sumama kami sa isang martsa bilang paggunita sa ika-isang taon na pakikipaglaban ng mga mangagawa laban sa pamunuang Nestle. Mainit ang araw nun ngunit hindi namin ininda maging ang pagod. Alam ng bawat isa ang dahilan ng pagsama namin doon at hindi talaga mababayaran ng kung sino ang fulfillment na binibigay at alam mong ginagawa mo ito para sa kanila..sa mga inaapi, sa nangangailangnan ng hustisya. Matapos ang paglakad ay tumigil kami sa mismong gate ng Nestle, sa hindi kalayuan ay matatanaw mo ang ilang grupo ng mga bantay na handang sumugod anumang oras. Ngunit nagpatuloy pa din kami, para sa isang katulad ko na 1st time makapunta doon ay nakapagtataka din na hindi ako nakadama ng takot. Ganoon yata siguro kapag alam mong nasa lugar ka at sila ang mali. Sila nga ang dapat na matakot talaga sa amin dahil sila naman ang nakagawa ng hindi mabuti. Ang ilang namumuno sa pangkat ay nabigyan ng panahong magsalita, kasama na ang asawa ni Ka Fort. Kasabay nito ay ang pamimigay ng ilang mga kasama ng mga leaflets sa bawat dumaraang sasakyan upang ipahayag din ang kanilang hinaing. Nakakatuwa na ang isa sa aking mga kaklase ay nabigyan din ng panahong magsalita. Nang mga panahong yun, higit kong naramdaman na ang laban na ito ay hindi lamang sa mga manggagawa ng Nestle kundi naming lahat, nating lahat. Hanggang sa aming pag-uwi dama ko ang kasiyahang maging aware sa mga bagay na dapat ay inaalam talaga nating lahat. Isang malaking paghamon din ito sa aming mga Iskolar ng Bayan na maging responsable sa pagpapakalat din ng ganitong mga impormasyon at ang pagtulong sa laban nating lahat. Sa ganitong mga panahon na madami ang nangangailangan ng hustisya, lahat tayo'y dapat na lumaban at makialam. - Jodie Ramirez post comment

Hacienda Luisita Exposure Trip [Tuesday Apr 4th, 06 at 8:14pm] December 3, 2005 Hindi ko malaman kung saan nanggagaling ang mga dagungdong na naririnig ko. Palinga-linga ako para matignan kung may problema sa sinasakyan namin. Naging totoo ang hinala ko ng biglang pumarada ng dyip sa may shoulder ng NLEX. Saglit na natigil ang kwentuhan at tawanan naming pasahero dahil sa biglang stop over. Na-flatan kami. At ang kasunod naming dyip ay huminto upang mabilis na mapalitan ang gulong. Hindi pa man natapos sa pagpapalit nito ay tinuloy agad namin ang kwentuhan. Hanggang ngayon hindi ako makapaniwala kung bakit ako napasama sa lakad na ito. Noong isang linggo, napagsabihan kami ni Ma'am Roselle tungkol sa exposure trip na ito. Napaisip tuloy ako na madadagdagan na naman ang listahan ng mga napuntahan ko sa CWTS. Iba-iba ang naging reaksyon ng klase: mga mga nagulat, mga nagtaka, mga nagdalawang-isip, mga na-excite, mga hindi makapag-antay, at mga kinabahan. Ako? Kasama ako sa nahuli. Alam kong alam naming lahat ang lugar ng Hacienda Luisita. Dahil ito sa patuloy na coverage ng media, rallies, group discussions, film viewing at school activities. Seryoso ang sitwasyon na kinabibilangan ng mga manggagawa at magsasaka rito kaya't hindi maisasantabi ang pagkakaba ko. Naaalala ko nga ang massacre rito, na wala pang isang taong nangyari, kung saan pinagbababaril ng mga sundalo ng AFP at pulis ng PNP ang mga magsasaka at manggagawang-bukid. Ang naganap na ito ay nakuhaan ng video. Kagimbal-gimbal talaga kung mapapanood mo, ano pa kaya kung naandun ka sa pinangyarihan. Natapos na rin sa wakas ang pagpapalit ng gulong. Tuloy ulit kami sa paglalakbay. Ngunit ang nakakapagtaka ay patuloy ko pa ring naririnig ang dagundong - hindi ng dyip kundi ng aking dibdib. Ibang-iba sa inaasahan ko ang itsura ng picket line. Wala namang mga sundalong may baril, wala ring bakas ng takot ang mga naroon, at higit sa lahat, normal na nabubuhay ang mga narito. Inumpisahan agad ang pagdating namin ng isang orientation. Isang grupo ng mga kabataang tagaroon ang nag-facilitate sa amin. Isinalaysay nila ang mga nakaraan ng Hacienda, ang dahilan ng kanilang pag-pipicket, mga gusto nilang mangyari upang mabago ang sistema at ang kanilang hakbang upang makuha ang kanilang hiling. Ang AMBALA o Alyansa ng mga Magsasakang Bukid ng Hacienda Lusita ay samahan na nagnanais ipaglaban ang kanilang karapatan, trabaho at lupa. Ang pag-aalsang ito ng mga manggagawang-bukid at magsasaka ay matagal ng nagsimula, ngunit sa ngayon ay lalo itong napagtibay dahil sa sukdulang pang-aalipusta ng mga Aquino sa kanila. Ang ilan sa kanilang mga hinaing ay hindi makatarungang pasweldo, pagbabawas ng araw ng pagtrabaho at pekeng titulong ibinigay sa kanila. Ang bawat manggagawa at magsasaka ng Hacienda ay napagkakalooban lamang ng suweldong P9.50 kada araw ng trabaho. Ang P9.50 ay mula sa P194.50 na marapat nilang suweldo. Ito ay nabawasan dahil sa mga health benefits, SSS, educational fee ng kanilang anak, at ang utang nila sa Hacienda na dahil naman sa napakaliit na suweldong tinatanggap nila. Bagamat ikabubuti sana nila ang mga benepisyong ito, inihayag nilang wala nman silang natatanggap na kahit ano. Nang magdagdag ng mga bagong makinarya ang Hacienda, kinailangang bawasan ang araw ng pagtratrabaho nila. Mula sa 5 beses sa isang linggo ay naging 1 beses na lang na nangangahulugang kada linggo ang kinikita lamang nila ay P9.50. Noong rehimen ni Cory Aquino, nagpamigay siya ng SDO o Stock Distribution Option na kanyang ipinaliwanag na titulo umano ng lupa. Subalit napag-alaman ng mga manggagawang-bukid at magsasaka na ang SDO pala'y walang hinahawakang ano mang probisyon na ito ay titulo ng lupa. Nangangahulugang ito na pekeng titulo ng lupa ang SDO. Ibang-iba ang naging pakiramdam ko ng malaman ko ang mga ito mula sa mga nakaranas ng pait ng Aquino. Tiyak tagos hanggang buto ang laki ng paghihirap nila. Napa-isip tuloy ako na nagkakaroon pa sila ng panahon upang maasikaso ang mga tulad kong sa umpisa pa lamang ay ninanais lang na walang mangayaring masama sa kanya. Bukod sa orientation lalong nagkaroon ang aming klase ng pagkakataong makasalamuha sa kanila ng mabigyan kami ng pagkakataon na makapagbahay-bahay. Nakilala namin dito si Ka Marilou Ricardo. Tatlong araw pa lamang ang nakakaraan ng palayain si Ka Marilou sa PNP San Miguel. Kinakasuhan siya at ang 10 pa niyang kasama na may dala-dalang armas at mga dokumento. Alam ni Ka Marilou na sapilitan ang kanilang pag-huli at wala silang anumang armas at dokumentong dala. Napalaya rin siya ng makapag-bayad ng piyansang P60,000, bukod sa ikinulong siya at pisikal na sinaktan ng mga pulis upang mapaamin sa hindi naman niya ginawa. Si Ka Marilou ay announcer ng picket line, kaya't mainit siya sa mata ng mga pulis at sundalo. Kaya siya sumama sa picket ay upang mabigyang katarungan ang kanyang mga magulang na parehong nagtratrabaho sa Hacienda. Ang mga katulad ni Ka Marilou ang totoong salamin ng mga taga-Hacienda: mga taong pinahihirapan, ngunit patuloy na lumalaban. Kung gaano man kalawak ang tinamnan ng mga magsasaka ay siyang kalaki ng kanilang katapangan upang mapasakanila ang marapat na kanila. Bukod sa lugar na nadagdagan sa akin, nadagdagan din ang aking kaibigan, mga nakilala kong tunay na bayani, nadagdagan din ang kaalaman, "first-hand knowledge" kung baga, at higit sa lahat nadagdagan ang tapang ko dahil sa inspirasyong ipinamalas nila sa akin. Mula sa kwentuhan, paglalakad-lakad, pagkain ng sabay at pagkakaunawaan napaisip tuloy ako na bingi na ako. Sapagkat, hindi ko na muling narinig ang dagundong na iyon. - Jenaldine June G. Jurado ~*~*~*~*~*~ Hacienda Luisita is no stranger to me anymore. I’ve heard of it many times before in the television and the radio. It was always a headliner and always topped the primetime news. I certainly know that hacienda Luisita is a battle ground of a long contested agrarian feud fueled by a long tradition of feudalism in the country. Well, of course, it was arrogant of me to be all- certain and knowing about the problem of agrarian and rural development. I soon realized this foolishness only during the time I had the chance to see Hacienda Luisita first hand and for real. It’s a long drive from home – 3 hours or so from Manila. On board a jeepney, the trip was really grueling for me. I expected it to be even more exhausting when we reachecd our destination. We would be in the farms walking, definitely, under the scorching heat of the sun. Indeed a total nightmare for all of us. We lodged at a makeshift camp of 10 families just facing the front gate of the Central Azucarera de Tarlac. Only a few loyal to the Cojuancos, remain inside the sugar mill working, the rest are on strike. The 10 families camping outside the factory premises represented the 10 barangays directly affected by the land dispute. They can no longer go home in their respective barangays because the military might harass them. They explained that they feel a lot safer in the campsite i.e. picket line while watching each other's back. The struggle they are fighting is three-faced. One is a violent and lethal battle surging against the land magnates of Tarlac – the Cojuancos who own hectares of land covering 10 barangays of the province and employing (enslaving?) thousands of peasants. Over an extended period, many farmers on strike had already been salvaged, some say by paramilitary units contracted by the Cojuancos. As street fighting continues one after another cadavers continue to pile up – most of whom are defenseless farmers. The second face is the legal court battle. But even in the arena of judicial intervention, there is still much doubt in its partiality not least the formidable clan the farmers are confronted against – one powerful congressman, another very influential ex-president, and a popular television game show host. They could easily derail the legal proceedings and channel it to their advantages. Although in the end the farmers won in the court battle it is imperative to understand that if not for the delaying tactics of the landed elite the process would have been faster. The third face of battle is neither a legal nor extra-legal one. It’s the battle against poverty. According to the pay slips shown to us by the farmers they are entitled for an approximately 180 peso weekly wage rate but because of so many deductions on “social security”, “education” and “housing” they are left with a meager 9.50 a week. Imagine how big the disparity is between the Cojuancos and the farmers they employ. The Cojuancos virtually live in a surplus life while the farmers of the hacienda live a life of subsistence where eating three times a day is a matter of life and death. What kind of education did Ateneo give to these people?! The situation is horrible in the Philippines and let the bloodshed in Hacienda Luisita be a wake up call for an enactment of a genuine agrarian reform program and a comprehensive rural development scheme. This also means reengineering the government itself. Put more priorities on welfare programs and fair labor laws and on top of it all is an initiative to curb corruption and oppression of the poor. - Paolo Angelo Go 1 comment|post comment

navigation [ viewing | most recent entries ]